အပုိင္း(၁)
အလြန္ခ်မ္းေအးလွေသာ ဆစ္တနီျမိဳ ့ၾကီး၏ မနက္ခင္းသည္ လန္းဆန္းတက္ၾကြေနသည္။ ေက်းငွက္ကေလးမ်ားသည္ လန္းဆန္းတက္ၾကြေသာနံနက္ခင္းနဲ ့ ထပ္တူ လြန္းပ်ံေဆာ့ကစားေနၾကသည္။ အိမ္ေနာက္ေဖးက ရထားလမ္းေပၚ ျဖတ္သန္းသြားလာေနေသာ ရထားၾကီးသည္လည္း လန္းဆန္းတက္ၾကြေနေသာ လူသားမ်ားကို ထမ္းပုိးလ်က္ပင္ အလ်င္အျမန္ေရြ ့လ်ားေမာင္းႏွင္ေနသည္။
ဒီလိုလန္းဆန္းတက္ၾကြေနတဲ့ နံနက္ခင္းတြင္ မလွဳပ္မရွား အေဟာက္မျပတ္ အိပ္စက္အနားယူေနသည္ကား ထက္ေအာင္တစ္ေယာက္ပင္ျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ ေနႏုိင္မွာ ထက္ေအာင္အတြက္ ေကာ္ဖီတစ္ခြက္ေဖ်ာ္ေပးအျပီး နတ္သမီး ၇ပါးနဲ ့ေပ်ာ္ျမဴးေနေသာ ရဲ ့တင္ပါးဆုံကို ခ်က္ေကာင္းမိမိ စိတ္မရွည္စြာ ခုန္ကန္ပစ္လုိက္သည္။
“ဆက္ ဆက္ ဆက္.. နတ္သမီး....
ဟာ ေနႏုိင္ရာ.. မင္းကလည္း ဒီမွာနတ္သမီးေတြနဲ ့ ေပ်ာ္လို ့ေတာင္ မျပီးေသးဘူး.. အာရုံလာေနာက္တယ္ကြာ”
ထက္ေအာင္ႏွိဳးေနသည္ဆုိတာကို ေနႏုိင္သိသည္။ ထက္ေအာင္ကပ်င္းသည္။ ေကာ္ဖီကို နံနက္ေစာေစာ ဖခမည္းေတာ္ အတြက္အသင့္ေဖ်ာ္ေပးေနရသည္မွာလည္း ေနႏုိင့္တာ၀န္ဆုိသလိုျဖစ္ေနျပီ။ ဒီလိုေကာ္ဖီတစ္ခြက္ ေဖ်ာ္ျပီးမွ ထက္ေအာင္အိပ္ရာမွ အလန္ ့တၾကားထေျပးမည္ကို ေနႏုိင္ ၾကိဳသိေနပုံရသည္။ ဒါေၾကာင့္ေပ်ာ့ေနသည့္ဖင္ကို ဖေနာက္နဲ ့အျပီ ေစာလုိက္ျခင္းျဖစ္ေပလိမ့္မည္။
<-------------------------------------------------------------------------------------->
ၾကားျဖတ္ေၾကာျငာ၀င္သည္။
ေနႏုိင္... ၀ီရိယေကာင္းသည္။ ထက္ျမက္သည္။ စာၾကိဳးစားသည္။ အားကစားတြင္ ထူးခြ်န္သကဲ့သုိ ့ တခါတရံ အူေၾကာင္ေၾကာင္ ေလွ်ာက္လုပ္တတ္သည္။ ေမ့တတ္သည္။ ထမင္းစားျမန္သည္။ မည္သူကသင္ေပးလုိက္သည္ မသိ တခါတရံ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္ဆန္ေသာ အေတြးမ်ား ေတြးတတ္သည္။ အေရးၾကီးသည့္ အခ်က္တစ္ခ်က္ရွိသည္။ အခ်စ္ကံေခခဲ့ဖူးသည့္ ျဖစ္သည့္အားေလ်ာ္စြာ အခ်စ္ဆုိေတာ့ဟာၾကီးကို စိတ္ပ်က္ေနသူတစ္ဦးျဖစ္သည္။
ထက္ေအာင္... ပ်င္းသည္။ အိပ္ရာထေနာက္က်တတ္သည္။ စာကိုရံဖန္ရံခါမွ လုပ္တတ္ေသာ္လည္း ထူးခြ်န္သည္။ ထက္ျမက္သည္။ ေပြသည္။ ရွဳပ္သည္။ ယခုကဲ့သုိ ့ရွဳပ္ျခင္းေပြျခင္းတြင္လည္း အျပစ္ေျပာစရာမရွိ။ ရုပ္ေျဖာင့္သည္။ စကားအေျပာအလြန္းေကာင္းသူ တစ္ဦးျဖစ္သည္။ ကီးဘုတ္အရုိက္ကြ်မ္းသည္။ တခါတရံ Gtalk ၅ခုေလာက္နဲ ့ အလုပ္ရွဳပ္ေနတတ္သည္။ Facebook ကိုတစ္ေနကုန္သြားေလာက္ေအာင္ ထမင္းမစားဘဲႏွင့္ ေမြေႏွာက္ႏုိင္စြမ္းရွိသည္။
ေနႏုိင္နဲ ့ထက္ေအာင္တုိ ့သည္ အမိျမန္မာၾကီးကို ခြဲခြာျပီး ကမာၻ ့တစ္ေနရာ Australia ႏုိင္ငံ၏ ဆစ္တနီျမိဳ ့တြင္ လာေရာက္ပညာေနၾကသည္မွာ ၆ လတင္းတင္း ျပည့္ေတာ့မည္ျဖစ္ပါသည္။ ျမန္မာႏုိင္ငံ မဟာရန္ကုန္ျမိဳ ့ၾကီး၏ သင္တန္းတခုတြင္ ရင္းႏွီးစျပဳျပီး ဆစ္တနီသို ့ ရည္ရြယ္ခ်က္အတူတူ အားမာန္တက္ၾကြစြာ ထြက္လာၾကသူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ ယခု သူတို ့ ၂ေယာက္ အခန္းေလးတစ္ခန္းတြင္ အတူတူ ငွားရမ္းေနထုိင္ျပီး ဆစ္တနီ တကၠသုိလ္ၾကီးတြင္ တက္ေရာက္ ပညာသင္ယူေနၾကသည္။
<-------------------------------------------------------------------------------------->
“ထေတာ့ကြ.. ဒီေန ့အတန္း ၉ နာရီရွိတယ္.. အိမ္ကေစာေစာထြက္မွ ရထားမီမွာ.. ဆရာမင္းၾကီးအတြက္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္ထားတယ္.. ျမန္ျမန္လုပ္ဟ”
ေနႏုိင္၏ လွဳံ ့ေဆာ္သံေၾကာင့္ ေစာင္ၾကားမွ ထက္ေအာင္ ကဗ်ာကယာထျပီး “ Good Morning My friend.. မင္းကလည္း ျဖည္းျဖည္းလုပ္ပါကြ.. မနက္ခင္းရဲ ့ ကဗ်ာဆန္ဆန္အလွေလးေတာင္ မင္းေၾကာင့္ အၾကည္းတန္လြန္းသြားျပီ.. ၃ မိနစ္ဘဲေစာင့္ ”
ေနႏုိင္နာရီကို လွမ္းၾကည့္သည္။ သူ ့နာရီဘဲမွားလား.. ထက္ေအာင္ နာရီဘဲမွားလား စေ၀စ၀ါျဖစ္ေနသည္။ ၁၀ မိနစ္ရွိျပီ ေရခ်ိဳးခန္းမွ မထြက္လာႏုိင္ေသး။
“ေဟ့ေကာင္ရ.. မင္းကအျမဲေနာက္က်တဲ့ေကာင္ဘဲကြာ.. You are gonna die first...... အိမ္သာထဲမ်ား ျပဳတ္က်သြားျပီလား မသိဘူး”
၁၅မိနစ္စြန္းစြန္းမွ ထက္ေအာင္ ေကာ္ဖီခြက္ကုိ ကုိင္ျပီး ပါးစပ္ထဲသို ့ တလေဟာတြန္ခ်ကာ ရထားဘူတာသို ့ထုံးစံအတုိင္း လြယ္အိတ္ကိုယ္စီနဲ ့ ခ်ီတက္လာၾကသည္။
ေန၏အလင္းေရာင္သည္ ေကာင္းကင္ၾကီးကို အသက္သြင္းေနသည္။
ေျခာက္ကပ္လြန္းေသာ လမ္းမၾကီးထက္တြင္ လူႏွစ္ေယာက္ေျခလွမ္းညီညီျဖင့္ ပတ္၀န္းက်င္ကို အသက္သြင္းေနသည္။
ထုိသူတုိ ့မွာ ေနႏုိင္နဲ ့ ထက္ေအာင္တည္း။
ဆက္ရန္.............
စေနသား